آیا الهام علی اف شبیه صدام است؟/ وقتی ۵۰۰۰ کلاه نظامی رزمندگان ایرانی بنای یادبود صدام را کامل کردند!

به گزارش پایگاه خبری «حامیان ولایت»به نقل از دانشجو نشریه آمریکایی نشنال اینترست در مقاله‌ای به قلم مایکل رابین نوشت: الهام علی اف رئیس جمهوری آذربایجان به خود می‌بالد. در ۱۲ آوریل سال ۲۰۲۱ تلویزیون دولتی آی تی وی آذربایجان یک برنامه یک ساعته درباره افتتاح یک موزه جدید برای جشن گرفتن پیروزی جمهوری آذربایجان در جنگ چهل و چهار روزه قره باغ پخش کرد. علی اف، که حتی زمانی که همرزمانش در جنگ اول قره باغ می‌جنگیدند، در ارتش خدمت نکرده است قبل از سخنرانی برای نیرو‌های نظامی جمهوری آذربایجان، از تجهیزات نظامی که از ارمنستان به دست آمده بود و نماد‌های ساخته شده از سربازان ارمنستانی بازدید کرد. بخش اصلی "پارک غنائم" بخشی است که از کلاه ایمنی سربازان ارامنه کشته شده یا اسیر ساخته شده است. این مسئله که جمهوری آذربایجان همچنان به شکل غیرقانونی ۲۶۰ اسیر جنگی را نگهداشته یا ربوده است، برخی از آن‌ها احتمالا در اسارت کشته شده اند، نامناسب بودن این نمایش را نشان می‌دهد.

علی اف نخستین کسی نیست که چنین نمایشی را ترتیب داده است. کانان ماکیا، پسر یک معمار مشهور و یک روشنفکر برجسته عراقی، در اثر خود در سال ۱۹۹۱ با عنوان "بنای یادبود"، مطالعه‌ای درباره هنر عمومی یک جامعه دارای حکومت دیکتاتوری، "طاق پیروزی" را که در بین مردم محلی به عنوان "شمشیر‌های قادسیه" شناخته می‌شود، نمایان کرد.

ساخت این بنای تاریخی، که بلندتر از طاق پیروزی پاریس است، در سال ۱۹۸۵ آغاز و چهار سال بعد افتتاح شد، شامل بازو‌هایی بود که از دست خود صدام الگو گرفته شده بود و مشت‌هایی که شمشیر‌های ضربدری ساخته شده از فولاد نگه داشته بودند. این شمشیر‌ها از سلاح ذوب شده سربازان عراقی کشته شده، ساخته شده بودند. پنج هزار کلاه ایمنی ایرانی که از میدان جنگ جمع آوری شده بودند، بنای یادبود را کامل کردند.

سخنرانی صدام در آغاز ساخت این بنای یادبود با سخنرانی علی اف کمی تفاوت داشت: صدام در ۲۲ آوریل سال ۱۹۸۵ اعلام کرد "عراقی‌های شجاع افسانه ای‌ترین کار‌ها را در دفاع از سرزمین و اعتقادات مقدس خود ثبت کرده اند. تصمیم گرفته ایم که عراقی‌ها از زیر پرچم مواج کشور عبور کنند که توسط شمشیرهایشان که گردن متجاوزان را بریده است، محافظت می‌شود. " علی اف، به نوبه خود، در مراسم افتتاح پارک روز دوشنبه اعلام کرد"هر کسی که از پارک غنائم نظامی دیدن کند، قدرت ارتش و اراده ما را می‌بیند و متوجه می‌شود که رسیدن به پیروزی چقدر سخت بود. " در مورد اسیران جنگی، زمانی که گور‌های دسته جمعی زندانیان کویتی که صدام دستگیر کرده بود، پیدا شد، من مسئول امور عراق در پنتاگون بودم.

شباهت‌های علی اف و صدام را نمی‌توان خیلی راحت نادیده گرفت. سال‌ها قبل از این که صدام دشمن آمریکا قلمداد شود، وزارت امور خارجه آمریکا او را یک میانه روی عملگرا می‌دانست. به عنوان مثال هنری کیسینجر در جلسه آوریل سال ۱۹۷۵ آلفرد اترتون دستیار وزیر امور خارجه وقت آمریکا در امور خاور نزدیک، به وزیر امور خارجه وقت آمریکا گفت: «صدام یک شخص کاملاً برجسته است... او یک قدرت بسیار بی رحمانه و کاملاً اخیراً عملگرا و هوشمند است.»  اکنون آمریکا تقریباً همین ارزیابی را درباره علی اف دارد.

در سال ۱۹۸۳، رونالد ریگان رئیس جمهور وقت آمریکا، دونالد رامسفلد را که در آن زمان وزیر دفاع بود، فرستاد تا با صدام دیدار کند. رامسفلد تحت تأثیر قرار گرفته بود.  لارنس ایگلبورگر معاون وزیر امور خارجه به نماینده صدام گفت: محکومیت سلاح‌های شیمیایی را توسط آمریکایی‌ها جدی نگیرد! تاریخچه اخیر گروه مینسک نشان می‌دهد که ظاهرا مقامات آمریکایی، نگرانی‌ها را درباره نقض توافق نامه‌های بین المللی از سوی آذری‌ها کم اهمیت جلوه می‌دهند

در هر دو مورد، وزارت امور خارجه آمریکا مایل بود که رفتار با اقلیت‌ها را نادیده بگیرد. هنگامی که گزارش‌هایی در مورد استفاده صدام از سلاح‌های شیمیایی علیه کرد‌های عراق منتشر شد، یک دیپلمات آمریکایی توضیح داد: «رویکردی که می‌خواهیم اتخاذ کنیم این است که ما می‌خواهیم با شما رابطه خوبی داشته باشیم، اما این نوع اقدامات، کار را بسیار دشوار می‌کند» در همین حال، وزارت امور خارجه آمریکا زمانی که علی اف نسل کشی ارامنه را نادرست می‌داند، سکوت می‌کند.

صدام و علی اف هر دو از طریق فتح سرزمینی به دنبال شکوه و جلال بودند در حالی که قربانیان خود را مقصر می‌دانستند. هنگامی که صدام در مورد سر بریدن متجاوزان ایرانی لاف می‌زد، فراموش کرد که این عراق بود که جنگ را با یک حمله غافلگیرانه آغاز کرد. دیپلمات‌های آمریکایی اظهارات مکرر صدام را مبنی بر اینکه کویت یکی از استان‌های عظیم عراق است، تا زمان حمله غافلگیرانه عراق به کویت نادیده گرفتند. امروز، وزارت امور خارجه آمریکا اظهارات علی اف را که ادعا می‌کند کل ارمنستان متعلق به جمهوری آذربایجان است، نادیده می‌گیرد.

هرچند دیپلمات‌ها صدام و علی اف را میانه رو سکولار می‌دانستند، هر دو تلاش کردند تا افراط گرایی را به سود خود هدایت کنند. در جریان درگیری اخیر، علی اف مزدوران مرتبط با القاعده را از سوریه وارد و اعزام کرد.

برشمردن شباهت‌های صدام و علی اف فقط یک تمرین فکری نیست، بلکه یک هشدار است. در حالی که وزارت امور خارجه آمریکا درباره راهبردهایش در قبال سایر کشور‌ها بحث می‌کند، به ندرت تشخیص می‌دهد که دیکتاتور‌ها راهبرد‌های خاص خود را برای جلب توجه و فریب آمریکا با پوشش‌های جذابیت، کاریزما، خاویار و مهمانی پیش می‌برند. اگر مقامات آمریکایی در ارزیابی سیاست‌های خود، واقعیت‌های موجود را مدنظر نگیرند و هشدار‌هایی مثل علی اف را همچنان نادیده بگیرند، دنیا احتمالا یک جنگ تجاوزکارانه دیگر را از سوی آذربایجان شاهد خواهد بود، همانطور که صدام بیش از سه دهه گذشته علیه کویت آغاز کرد.